Artykuły

,,UCZEŃ ZDOLNY W SZKOLE”          

            Uczeń zdolny posiada właściwości lub cechy psychiczne, które odróżniają go od rówieśników. Zdolności mogą być ogólne lub specjalne. Ogólne to, np.: inteligencja i myślenie, spostrzeganie, zapamiętywanie (wyuczalność), wyobraźnia, sprawność ruchowa (zręczność). Specjalne łączą się z konkretnym rodzajem działania (kierunkowe uzdolnienia), stwarzają możliwości wysokich osiągnięć w konkretnej dziedzinie, np. poznawcze artystyczne, psychoruchowe, prospołeczne, językowe, matematyczne, techniczne, plastyczne, muzyczne. Uczeń uzdolniony w jakiejś dziedzinie, nie musi być jednocześnie bardzo zdolny. Natomiast bardzo zdolny uczeń może nie posiadać zdolności specjalnych.

            Uzdolnienia u dzieci mogą rozpoznać sami rodzice, jak również nauczyciele lub specjaliści, np. psychologowie, pedagodzy, socjolodzy, instruktorzy, trenerzy. Rodzice dostrzegając potencjał swojego dziecka mogą skonsultować się z nauczycielem lub specjalistami np. z poradni psychologiczno- pedagogicznej w celu określenia charakteru jego uzdolnień oraz możliwości ich wspierania w środowisku szkolnym i pozaszkolnym.

            Już 5-6 latki mogą wyróżniać się bogatą wyobraźnią, oryginalnymi pomysłami, spostrzegawczością, sprawnym zapamiętywaniem i uczeniem się nowych rzeczy, dobrym rozumieniem problemów, czy też umiejętnością skupienia uwagi przez dłuższy czas na tym, co interesujące.

DLACZEGO WARTO CZYTAĆ DZIECIOM?

                    Wspólne czytanie jest formą mądrego kontaktu z dzieckiem i doskonałą metodą wychowawczą. Współczesny świat jest dla dzieci często trudny i nieprzyjazny. Pośpiech i stres, brak czasu, ignorowanie potrzeb psychicznych dzieci, nadmiar mediów elektronicznych, powodują że coraz więcej dzieci ma problemy emocjonalne oraz językowe. Czytanie kształtuje procesy słuchowe, a w przyszłości łatwiej uczy się mówić. Dziecko osłuchuje się z akcentem, intonacją, melodią. Dziecko, które nie zna języka i ma mały zasób słownictwa, nie jest w stanie prawidłowo się komunikować ani dobrze się uczyć. Czytanie dziecku rozbudowuje jego słownictwo poprzez osłuchanie się z nowymi pojęciami z języka literackiego, dzięki czemu nasz maluch uczy się w sposób naturalny poprawnego konstruowania zdań.

Samodzielność u dziecka przejawia się w sytuacjach wykonywania pewnych czynności bez pomocy osoby dorosłej. Prawidłowy rozwój samodzielności sprawia, że w toku rozwoju kształtuje się osoba wolna, odpowiedzialna za podejmowane przez siebie działania.
Działanie samodzielne to takie, które spełnia trzy kryteria:
- jest podejmowane z własnej inicjatywy,
- zmierza do określonego celu,
- służy realizacji własnych poczynań, a nie uzyskaniu czyjejś aprobaty.
Samodzielność jako cecha osobowości, rozwija się etapami i przechodzi od niższych do wyższych form rozwoju i działania.
W okresie wieku przedszkolnego nasila się rozwój samodzielności umysłowej, praktycznej i społecznej, lecz jego efektywność zależy od czynników środowiskowych. Wychowanie odgrywa w tym względzie decydującą rolę.
W kształtowaniu samodzielności ważną rolę odgrywa najbliższe środowisko, ponieważ dziecko wykonuje o własnych siłach pierwsze czynności w domu rodzinnym. Jego rozwój zależy, więc od warunków, postawy rodziców, metod wychowania, umiejętności kierowania rozwojem. Wykonując proste czynności dziecko zaspokaja własne dążenia do autonomii i samodzielności. Brak sytuacji sprzyjających rozwijaniu samodzielnego działania, umiejętności praktycznych, prowadzi do stopniowego „wygaszania” tej tak ważnej wrodzonej cechy człowieka.

Stres i jego znaczenie.

Zjawisko stresu jest nieodłącznie związane z działaniami człowieka, towarzyszy nam od początków istnienia ludzkości. Jest serią reakcji, które pozwalają poradzić sobie w sytuacji trudnej. Mobilizuje organizm. Umożliwia przystosowanie się do wymagań stawianych nam przez środowisko.

W sytuacji zagrożenia pobudza ciało i zmysły, napręża mięśnie i mobilizuje do walki lub do ucieczki. Reakcja stresowa przebiega według określonego schematu.

Bodźce zewnętrzne (stresory) powodują wyrzut hormonów– kortyzonu i adrenaliny, które m.in. są odpowiedzialne za podwyższenie ciśnienia krwi, tętna i poziomu cukru; wpływają na wyostrzenie zmysłów. Powodują też napięcie mięśni – co przygotowuje człowieka do działania. To zjawisko pozytywne, jeśli jest krótkotrwałe– człowiek dostaje „zastrzyk energii” potrzebnej do wykonania jakiejś czynności, ale potem musi odpocząć, by uzupełnić zużyte podczas wysiłku zasoby.

Paradoksalnie stres jest nam niezbędny do życia i przetrwania. Potrzebujemy go aby być kreatywnymi, uczyć się i działać. Szkodliwy staje się tylko wówczas, gdy przytłacza i przerywa zdrowy stan równowagi. Niestety, nadmierny stres staje się coraz bardziej powszechną cechą współczesnego życia. Przedłużająca się ekspozycja na stres może prowadzić do pojawienia się długotrwałych skutków dla człowieka. Dla jego zdrowia psychicznego, fizycznego, zachowania i codziennego funkcjonowania. Nierozładowany, ciągły stres, może skutkować szeregiem dolegliwości a nawet chorób.

Kiedy pojawia się dziecko chcemy, aby było zdrowe, rozwijało się prawidłowo i wyrosło na mądrą, zaradną i szczęśliwą osobę. Niestety maluch nie rodzi się z instrukcją obsługi a my musimy nauczyć się roli rodzica. A to często okazuje się trudniejsze, niż się spodziewaliśmy.
Nie raz zastanawiamy się, czy można było inaczej zareagować na zachowanie dziecka, inaczej odpowiedzieć. Niejednokrotnie zdajemy sobie sprawę, że robimy coś źle lub widzimy, że nasze wysiłki nie przynoszą oczekiwanych efektów. Każdemu zdarza się popełniać błędy w wychowaniu swoich dzieci. Nie myli się tylko ten, kto nic nie robi. Nie ma bowiem idealnych rodziców! Można tylko starać się być coraz lepszą matką/ojcem.